സന്ധ്യമയങ്ങുന്ന നേരത്താണ് ആ വൃദ്ധൻ പള്ളിയുടെ തിണ്ണയിൽ വന്നിരുന്നത്. അന്നത്തെ ദിവസം മുഴുവൻ പണിയെടുത്തു തളർന്ന ശരീരവും, വീട്ടു കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ആധിയുമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ. നാളെ റബീഉൽ അവ്വൽ ഒന്നാണ്. നാടൊട്ടാകയും പ്രവാചകന്റെ ജന്മദിനാഘോഷങ്ങളുടെ തിരക്കിലാണ്. എന്നാൽ വീട്ടിൽ അടുപ്പുപുകയാൻ പോലുമുള്ള വക തികയില്ലല്ലോ എന്ന സങ്കടം അദ്ദേഹത്തെ അലട്ടി.
അപ്പോഴാണ് അല്പം അകലെയായി വഴിയോരത്ത് വിശന്നു കരയുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിനെയും, അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ വഴികാണാതെ നട്ടംതിരിയുന്ന ഉമ്മയെയും അദ്ദേഹം കണ്ടത്. അവരുടെ വിശപ്പും നിസ്സഹായാവസ്ഥയും ആ കണ്ണുകളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.
മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിനായില്ല. തന്റെ അധ്വാനഫലമായി കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ആകെ തുകയെടുത്ത് അദ്ദേഹം അടുത്തുള്ള കടയിൽ നിന്ന് ആ കുടുംബത്തിന് ഭക്ഷണവും ഒരു ചെറിയ മധുരപലഹാരവും വാങ്ങിക്കൊടുത്തു. വയറുനിറയെ ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ ആ കുഞ്ഞ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. ആ കൊച്ചു കൈകളുടെ സ്പർശനത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിലെ സങ്കടങ്ങളൊക്കെയും പെയ്തൊഴിഞ്ഞു.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ മകൾ പ്രതീക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു, "ഇന്ന് റബീഉൽ അവ്വൽ പിറക്കുകയല്ലേ, നമ്മൾ നബിദിനത്തിന് ആൾക്കാർക്ക് വിതരണം ചെയ്യാൻ എന്താണ് കരുതിയിരിക്കുന്നത്?"
അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മകളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു : "മോളേ, സഹജീവികളോട് കാരുണ്യം കാണിക്കാനും, വിശക്കുന്നവന്റെ വിശപ്പകറ്റാനുമാണ് നബി (സ) നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചത്. മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണീരൊപ്പി അവരുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി വിടർത്തുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ മീലാദ് സമ്മാനം."
അതു കേട്ടപ്പോൾ ആ കൊച്ചു പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. ആകാശത്ത് റബീഉൽ അവ്വലിന്റെ പുതിയ ചന്ദ്രൻ സ്നേഹത്തിന്റെ വെളിച്ചം ചൊരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.